szukaj na stronie       
  Polecamy: ALCUINUS - Bibliografia Online || RUBER
LOGOWANIE nick: pass: ||załóż konto
 

Ostatnio:
INFOSERWIS: Watykan - List okólny do Biskupów na temat chleba i wina do sprawowania Eucharystii
2017-07-08 | szypa2

INFOSERWIS: Dodatek do Mszału
2017-06-30 | szypa2

INFOSERWIS: Kraków - Mysterium fascinans 2017
2017-06-22 | szypa2

INFOSERWIS: Wrocław - Pozamszalny kult Chrystusa w Eucharystii
2017-05-30 | szypa2

INFOSERWIS: Wrocław - Konferencja "TO CZYŃCIE NA MOJĄ PAMIĄTKĘ"
2017-05-24 | szypa2

INFOSERWIS: Lublin - Liturgia i Nowa Ewangelizacja
2017-05-11 | szypa2


subskrybuj kanał rss

» CZYTELNIA SERWISU LITURGISTA.PL » MARSILI Salvatore OSB (1910-1983)
Moderuje:
ostrowik
Dodano:
2007-02-02
Wyświetleń:
8560
Komentarze:0
MARSILI Salvatore OSB (1910-1983)
Biografia oparta na tekście Anscara J. Chupungco, opublikowanym w Studia Anselmiana 91 (zob. poniżej).
Teolog liturgii
Salvatore Marino Marsili, urodzony prawie równocześnie z początkami klasycznego Ruchu liturgicznego, w Affile niedaleko Subiaco (30 km od Rzymu) 10.08.1910, od wczesnych lat wchłaniał ducha i aspiracje tego Ruchu, uczestnicząc w nim potem jako teolog.

Opactwo Finalpia
W wieku dziesięciu lat został przyjęty do dalekiego klasztoru opactwa benedyktyńskiego Finalpia (północne Włochy), które było wówczas centrum włoskiego Ruchu liturgicznego, jako siedziba wydawnictwa "Rivista Liturgica". Tam też złożył pierwszą profesję zakonną w wieku 17 lat, dnia 1.11.1927. W osobie opata tego klasztoru, Bonifacio Bolognani, założyciela pierwszego czasopisma liturgicznego w Italii, młody Marsili zetknął się zatem po raz pierwszy z Ruchem liturgicznym. Tenże ojciec Bolognani jako pierwszy zapalił Marsiliego do studiowania liturgii.

Sant"Anselmo
Po dwuletnim cyklu filozoficznym w seminarium opactwa nullius w Subiaco, Marsili spotkał się powtórnie z Ruchem liturgicznym na Anselmianum w Rzymie, gdzie odbył studia teologiczne w latach 1929-1934 pod kierownictwem pedagogów mocno zainspirowanych niemieckim Ruchem liturgicznym. Nie dziwi więc fakt, że wiele lat później na Sant"Anselmo Marsili zastąpił na katedrze liturgii Leo Cunniberta Mohlberga. Również w tym okresie Marsili został wyświęcony na kapłana 16.07.1933 (w Subiaco).

Maria-Laach
Czynnikiem decydującym o jego powołaniu liturgicznym stał się pobyt w opactwie Maria-Laach w lecie 1932 i w roku akademickim 1934-35, kiedy był studentem tamtejszej Akademii benedyktyńskiej, założonej kilka lat wcześniej przez opata Ildefonsa Herwegena OSB. W tym centrum Ruchu liturgicznego, wyspecjalizowanym przede wszystkim w badaniach naukowo-liturgicznych, istotny wpływ na Marsiliego wywarli opat Herwegen i Odo Casel OSB. Od tego momentu można mówić o wyraźnym ukierunkowaniu Marsiliego na dziedziny związane z Ruchem liturgicznym. Przyswajając sobie myśl teologiczną Herwegena i Casela, Salvatore Marsili poddawał ją krytyce i zdrowej ocenie i w ten sposób promował rozwój teologii liturgicznej, zawsze wierny swoim mistrzom, ale przewyższając ich swoimi badaniami teologicznymi i metodą naukową.

"Rivista Liturgica" i działalność pisarska
Zaraz po ukończeniu w 1934 studiów teologicznych, już jako 24-latek, rozpoczął działalność pisarską w dziedzinie liturgicznej. Od 1934 do 1948 (rok, w którym był zmuszony przerwać twórczość na polecenie opata Emmanuele Carontiego) światło dzienne ujrzało 64 artykuły, często krótkie, ale zawsze posuwające kwestię liturgiczną o krok do przodu. Wierny kierunkowi nadanemu przez Ruch liturgiczny, spostrzegał rzeczywistość liturgiczną w świetle historii, pism Ojców oraz źródeł liturgicznych. Faktycznie, jego pierwszy artykuł jest zatytułowany: Parusia e Adventus Domini. Note per la storia delle Domeniche d"Avvento (Paruzja i Przyjście Pana. Uwagi o historii niedziel Adwentu). Większość jego artykułów w tym czasie dotyczyła kwestii związanych z tekstami liturgicznymi i czytań biblijnych.

Po drugiej wojnie światowej, gdy wrócił do swojego opactwa w Finalpia w 1947, została mu powierzona funkcja dyrektora czasopisma Rivista Liturgica, którą musiał opuścić już rok później ze względu na nieporozumienia z opatem Carontim.

Wojownik
Mnisi z Finalpia w notach biograficznych podkreślili pewną wojowniczość Marsiliego. Według A.J. Chupungco jednak ci, którzy go znali wiedzą, iż cecha ta, która z upływem czasu się nasilała zamiast przygasać (świadcząc o jej dojrzałości), wiązała się z niezwykłą determinacją i świadomością prawd, które coraz lepiej poznawał; a w długiej i trudnej historii Ruchu liturgicznego czasem potrzeba było ducha wojowniczego, dodającego odwagi i wpływowego, podobnego w swoich rysach do dawnych ojców apologetycznych. Jego ostry język ukazuje nie tylko silną osobowość, lecz także doskonałą syntonię z duchem liturgii. Być może jego ostre reakcje tak naprawdę często wynikały z chęci walki z często spotykanym na drodze duchem oportunizmu i kontestacji nie tylko Ruchu liturgicznego, ale potem samego Soboru. W 1939 r. Marsili pisał: Zawsze się redukowało pobożność liturgiczną, można ją jeszcze trochę przykrócić - mówią niektórzy. Pobożność liturgiczna jest najpiękniejszą i najbardziej kompletną formą pobożności, jest formą przewyższającą wszystkie inne - mówią inni, ci liczniejsi. Dajmy pokój pseudo-tradycjonalistycznym osądom tych pierwszych. Idea zaś, że owi drudzy, nawet ci gorliwi i przekonani propagatorzy, promują pobożność liturgiczną, jest tak samo zwyczajnie fałszywa... To liturgia jest pobożnością w porządku Nowego Testamentu. Dokładnie tak. Radykalni? Przesadni? Radykalni, tak; przesadni, nie..." (artykuł Il problema liturgico).

Synteza teologii Marsiliego
Byłoby jednak prawdziwym grzechem zatrzymać się na stylu i języku o. Marsiliego, a zlekceważyć bogactwo i głębię jego myśli teologicznej. Z jego licznych artykułów, publikowanych od 1939 aż do 1980 (warto podkreślić szczególnie pierwszy tom Anamnesis - 1974, gdzie znajdujemy najlepszą syntezę dorobku Marsiliego), wypływają fundamentalne koncepcje liturgii, które podjęte zostały potem przez Sobór Watykański II, a także przez posoborową teologię liturgiczną.

Gdyby chcieć streścić jego doktrynę w punktach, należałoby wymienić następujące twierdzenia:
- jest tylko jeden prawdziwy i doskonały kult, oddany Ojcu raz na zawsze przez dzieło pojednania, które Chrystus sprawował w ciągu swego życia ziemskiego, zwłaszcza przez ofiarę złożoną na krzyżu;
- w tej liturgii Chrystus jednoczy ze sobą Kościół lub, jak twierdzi Marsili już w 1939 r., liturgia staje się zasadą konstytutywną Kościoła, i podczas gdy nie tłumaczy jego natury, to wskazuje na jego początek;
- pojedynczy wierny oddaje kult Ojcu w takiej mierze, w jakiej bierze udział w misterium Chrystusa celebrowanym w liturgii;
- dlatego (pisze w I tomie Anamnesis) liturgia jest momentem w historii zbawienia, tworząc w ten sposób "czas Kościoła" czyli rozszerza dar zbawienia na zakres wspólnoty ludzkiej, tak jak Wcielenie było momentem - ucieleśnieniem tejże historii zbawienia w Chrystusie.
- To rozciągnięcie zbawienia, kontynuuje Marsili, nie jest niczym innym, jak obecnością misterium Chrystusa dokonaną poprzez jego "pamiątkę" obiektywną i konkretną... Liturgia jest realną obecnością misterium Chrystusa przede wszystkim dlatego, że jest jego pamiątką.

Dla Marsiliego liturgia jest przede wszystkim rzeczywistością teologiczną i przekracza zdecydowanie starą wizję liturgii jako zespołu rytów i ceremonii czy nawet jako locus theologicus wewnątrz teologii. Marsili jako jedyny z teologów przed Soborem, ukazał liturgię w jej wymiarze teologicznym. A teologia, którą przedstawia, nie jest owocem abstrakcyjnej spekulacji, ale naukowym wyciąganiem wniosków (zawsze w perspektywie: wiara-msza w obrzędzie) z najbardziej autentycznej tradycji liturgicznej u Ojców Kościoła i z pogłębionego badania dokumentów liturgicznych. Marsili upiera się przy twierdzeniu, że liturgia, będąc wyrazem wiary, w sposób prawie nieunikniony wchłania funkcję teologii, ponieważ jest refleksją nad rzeczywistością wiary widzianej na płaszczyźnie rytualnej aktualizacji. W ten sposób Marsili uczynił z liturgii jednocześnie teologię i naukę w pełnym tego słowa znaczeniu: Liturgia jest niezależną wiedzą, nie mniej ani więcej niż Pismo Święte, zakłada historyczną znajomość korzeni, tak jak formalna wiedza na temat tekstów i obrzędów, z ich ewolucją jako ich umiejscowieniem historyczno-kulturalnym włącznie.
Marsili przysporzył liturgii fundamentów zdecydowanie chrystologicznych, traktując ją jako moment zbawczy, poprzez który jest kontynuowana w świecie i w każdym poszczególnym człowieku, działanie zbawcze w relacji do człowieka i jednocześnie kultyczne (uwielbienie) wobec Boga.

Papieski Instytut Liturgiczny
W 1961 Marsiliego odnajdujemy na Sant"Anselmo w Rzymie wśród założycieli Papieskiego Instytutu Liturgicznego (wraz z nim znajdują się tam Cipriano Vagaggini, Adrien Nocent i Emmauel Lanne; otoczyli ich zaś wsparciem i zachęcali opat prymas Benno Gutt OSB oraz rektor Sant"Anselmo Augustinus Mayer).
Przy okazji inauguracji PIL Marsili pisał: Z pewnością Liturgia nie jest całkowicie Duszpasterstwem, ale dziś rozpoczyna się rozumieć, że Liturgia nie jest także zaledwie jego częścią, bowiem jest jego racją bytową. A zatem duszpasterstwo znajdzie w teologii liturgicznej nie tylko wsparcie do swej skuteczności, ale również swoją motywację.
Instytut Liturgiczny, którego Marsili został również pierwszym preside, okazał się największym dziełem jego życia i w pewnym sensie jego pomnikiem.
Te lata, aż do śmierci, to okres wielkiej aktywności naukowej Marsiliego, z przerwą na siedmioletni okres od 1972 do 1979, kiedy to pełni funkcję opata swojego rodzimego opactwa Finalpia.
Pod koniec lat siedemdziesiątych nie raz zajmował się wzajemnymi odniesieniami liturgii i teologii (por. zwłaszcza studium La liturgia nella strutturazione della Teologia, opublikowane w Rivista Liturgica w 1971, gdzie Marsili proponuje przedefiniowanie teologii jako misterium Chrystusa i historii zbawienia). W następnych latach warto zwrócić uwagę na skrypty wydawane na PIL, również dotyczące tej problematyki. Te opracowania zostały zebrane w całość i wydane w Rzymie w 1987 pod redakcją M. Alberta: I segni del Mistero di Cristo. Teologia liturgica dei sacramenti (Bibliotheca Ephemerides Liturgicae, Subsidia 42).

O. Salvatore Marsili OSB zmarł w Savonie dn. 27.11.1983 r.

**************************
Tekst opracowany na podstawie:
- A.J.Chupungco, Salvatore Marsili: teologo della liturgia, in. Paschale Mysterium. Studi in memoria dell"abate Prof. Salvatore Marsili (1910-1983), a cura di G. Farnedi (Studia Anselmiana 91, Analecta Liturgica 10), Roma 1986, pp. 15-24.
- M. Augé, Lexicon. Dizionario dei Teologi, Piemme, Casale Monferrato 1998.

Fotografia S. Marsiliego z Analecta Liturgica.

Bibliografia być może zostanie tu zamieszczona, ale nie tak prędko... ;-) no dobrze, postaram się. DO

drukuj do góry
 
Komentarze: 0
Twój komentarz...
UWAGA: po każdym wpisie zalogowani uczestnicy są powiadamiani emailami o nowym komentarzu.
Wysłanie komentarza w formie ":)" może irytować osoby biorące w dyskusji.
Dlatego przypominamy, że serwis liturgista.pl jest w założeniu "naukowo-niepopularny".
Uprasza się o niecytowanie tekstów bez podania źródła, a także o unikanie zwrotów "gdzieś kiedyś czytałem"...
To nam wszystkim pomoże traktować poważniej i bardziej profesjonalnie każdy temat :) Pozdrawiamy, Moderacja.

Autor:

Email:

jeśli chcesz otrzymywać powiadomienia o odpowiedziach
Treść:

Antyspam - przepisz liczbę:

drukuj do góry
www.liturgista.pl :: copyright ks. dominik ostrowski 2005-2012 :: webmaster ostrowik