szukaj na stronie       
  Polecamy: ALCUINUS - Bibliografia Online || RUBER
LOGOWANIE nick: pass: ||załóż konto
 

Ostatnio:
INFOSERWIS: Kraków - Mysterium fascinans 2017
2017-06-22 | szypa2

INFOSERWIS: Wrocław - Pozamszalny kult Chrystusa w Eucharystii
2017-05-30 | szypa2

INFOSERWIS: Wrocław - Konferencja "TO CZYŃCIE NA MOJĄ PAMIĄTKĘ"
2017-05-24 | szypa2

INFOSERWIS: Lublin - Liturgia i Nowa Ewangelizacja
2017-05-11 | szypa2

INFOSERWIS: Lublin - Od Apokalipsy do pierwszej arabskiej inwazji na Syrię...
2017-05-06 | szypa2

INFOSERWIS: Lublin - Wokół wartości formy i rytu. Afirmacje i negacje
2017-05-06 | szypa2


subskrybuj kanał rss

» CZYTELNIA SERWISU LITURGISTA.PL » GUARDINI Romano (1885-1968)
Moderuje:
ostrowik
Dodano:
2005-11-28
Wyświetleń:
11472
Komentarze:2
GUARDINI Romano (1885-1968)
[foto z książki O duchu liturgii, Kraków 1996]Najważniejszy z teologów niemieckich pierwszej połowy XX wieku. Związany z ruchem liturgicznym, jak i z tradycją duchową wywodzącą się od św. Bonawentury i Pascala, Guardini nie był myślicielem analitycznym ani ze względu na temperament, ani zajęcia zawodowe (katedra filozofii religii i katolickiego światopoglądu popychała go w innym kierunku). Był raczej umysłem wrażliwym na rzeczywistość integralną, pragnącym wyrazić już to prawdę konkretnego bytu ludzkiego, już to jednoczące i globalne znaczenie chrześcijaństwa.

Duszpasterz młodzieży - Nauczyciel akademicki - Konflikt z reżimem hitlerowskim - Teolog, pisarz, publicysta - Światopogląd chrześcijański - Postać Jezusa Chrystusa - Tajemnica Kościoła - Liturgia - Wyróżnienia i wydawnictwa - Podsumowanie teologii Guardiniego - Bibliografia

-----

Urodził się 17 lutego 1885 roku w małej wiosce Isola Vicentina koło Werony, jego rodzice byli Włochami. W rok później jego ojciec, przemysłowiec, został mianowany konsulem Włoch w Moguncji. Rodzina przeniosła się do Niemiec, gdy Romano miał zaledwie cztery lata (inform. wg M. Wolickiego), tam też odbył studia i spędził resztę życia.
W roku 1904 zapisał się na uniwersytet w Monachium, jednak nie miał ustalonego kierunku studiów. Studiował na różnych wydziałach i po kolei je zmieniał. Najpierw nauki przyrodnicze, potem chemię i medycynę, a wreszcie ekonomię polityczną pod kierunkiem Lugo Brentano. Przez te ciągłe zmiany kierunków i uczelni poznawał środowiska uniwersyteckie Monachium, Tybingi i Berlina. W roku 1905 w Berlinie Guardini przeżył głęboki kryzys wewnętrzny, którego owocem była świadomość powołania go przez Boga do kapłaństwa. Ten przełom określił słowami:
„Chciałem być tam, gdzie jest większa możliwość miłości”.
Studia teologiczne odbył Guardini na uniwersytecie we Fryburgu Badeńskim, a następnie w Tybindze i w Seminarium Duchownym w Moguncji. W tymże też mieście otrzymał dnia 28 V 1910 r. święcenia kapłańskie.

***
DUSZPASTERZ MŁODZIEŻY

Przez pierwsze dwa lata po święceniach pracował jako wikariusz w Moguncji, poświęcając się szczególnie pracy z młodzieżą. Następnie został skierowany na dalsze studia uniwersyteckie do Tybingi, które po trzech latach zostały uwieńczone doktoratem w 1915 roku. Po uzyskaniu doktoratu Guardini pracował znów przez pięć lat jako wikariusz w rodzinnej Moguncji. Jego działalność duszpasterską cechuje włączenie się w pełny nurt odnowy liturgicznej i całkowite oddanie się w tej dziedzinie pracy wśród młodzieży. Ta praca duszpasterska w określonych kręgach i środowiskach pociągnie Guardiniego z taką siłą, iż nie tylko pochłonie wszystkie jego miesiące wakacyjne, ale i zdeterminuje ona - a w każdym razie natchnie - całą jego działalność pisarską.
W swojej pracy z młodzieżą Guardini dążył do pogodzenia indywidualizmu ludzi młodych z wymogami życia wspólnotowego, witalizmu młodzieży z jej gotowością twórczego posłuszeństwa. Budzenie się pragnienia młodzieży, by kształtować swoje życie według wewnętrznej prawdziwości, przeciwstawiał Guardini
„budzeniu się Kościoła w duszach”
.
Miał szczególną zdolność łączenia w praktyce różnych przeciwieństw, o ile nie były one sprzeczne w sobie.

Ý do góry

***
NAUCZYCIEL AKADEMICKI

Większa część życia Romano Guardiniego związana była z jego pracą uniwersytecką w charakterze nauczyciela akademickiego. Wstępem do tej pracy było uzyskanie w roku 1920 habilitacji z dogmatyki katolickiej, a w roku 1922 tytułu prywatnego docenta na Wydziale Teologii Katolickiej w Bonn.
W roku 1923 Guardini został profesorem Wydziału Teologii Katolickiej na uniwersytecie we Wrocławiu. Jednocześnie, na prośbę niemieckiego ministra kultury C. H. Beckera, zaczął tworzyć katedrę filozofii religii i światopoglądu chrześcijańskiego na uniwersytecie im. Humboldta w Berlinie, dokąd dojeżdżał z wykładami. Katedrą tą kierował przez 16 lat (1923-1939), a jego wykłady berlińskie, zapowiadane nawet przez prasę, ściągały licznych słuchaczy, zarówno katolików, jak i protestantów. Jednocześnie, począwszy od 1923 roku, razem ze swymi przyjaciółmi wydawał czasopismo Schildgenossen, w którym na bieżąco publikował wiele ze swoich myśli.

Ý do góry

***
KONFLIKT Z REŻIMEM HITLEROWSKIM

Jesienią 1939 roku Guardini został zmuszony przez reżim nacjonalistyczny do opuszczenia katedry. Jego ożywiona działalność, wychodząca niejednokrotnie daleko poza ramy czysto akademickiego nauczania, była władzom Trzeciej Rzeszy coraz bardziej nie na rękę. W latach terroru politycznego i dyskryminacji rasowej, człowiek głoszący ideały wolności, podkreślający prawa i obowiązki osoby ludzkiej, musiał stanąć w wyraźnej opozycji do oficjalnego nurtu, panującego wówczas w Niemczech.
Guardini mimo to nie zrezygnował z nauczania prywatnego, organizując coś w rodzaju uniwersytetu ludowego. W 1943 musiał wyjechać z Berlina i chronić się na małej parafii Mooshausen w Szwabii, u swego przyjaciela, proboszcza M. Józefa Weigera; pozostał u niego do końca wojny.
W roku 1945 wrócił do pracy uniwersyteckiej. Najpierw otrzymał katedrę światopoglądu chrześcijańskiego w Tybindze, a następnie w 1948 roku - w Monachium, gdzie pracował mimo podeszłego wieku do roku 1963. Po przejściu na emeryturę jego następcą na katedrze został Karl Rahner.

Ý do góry

***
TEOLOG, PISARZ I PUBLICYSTA

Twórczość naukowa Romano Guardiniego rozpoczyna się pracą doktorską dotyczącą nauki św. Bonawentury o Odkupieniu i filozoficznym traktatem o przeciwieństwach.
Guardini nie tworzył nigdy według jakichś z góry powziętych programów czy planów. Stwierdzał otwarcie i szczerze, że prawie wszystkie jego prace, to były pisma okolicznościowe, odzwierciedlające konkretne potrzeby aktualnej egzystencji. Dlatego wiele razy powracają w jego dziełach te same myśli, nieraz nawet w dosłownym brzmieniu. Takie powtórzenia - jak sam przyznawał - byłyby niedopuszczalne w pracy naukowej. Ale Guardini nie traktował swojej twórczości jako pracy czysto naukowej.
Był człowiekiem przez całe życie pilnie i żarliwie poszukującym prawdy oraz ciągle pytającym. Stąd też stale wyrastały przed nim problemy i trudności, na które z całą pasją szukał odpowiedzi. Był chrześcijaninem głęboko zaangażowanym w sprawy wiary i w sprawy świata, głęboko wierzącym, ale niejednokrotnie i wątpiącym, a przede wszystkim - ciągle pytającym. Napisano o nim, że na Sądzie Ostatecznym, nie tylko będzie musiał odpowiadać na zadane mu pytania, ale i sam będzie szukał wyjaśnienia wątpliwości, na które nie mogła mu odpowiedzieć żadna książka, nawet Pismo św., żaden dogmat i Urząd Nauczycielski, żadna teodycea i żadna teologia, nawet jego własna. Był chrześcijaninem świadomym trudnej problematyki wiary, a przy tym chrześcijaninem ufającym. Z tej właśnie egzystencjalnej potrzeby poznania prawdy, znalezienia odpowiedzi na najistotniejsze pytania wyrosła cała twórczość teologiczna i filozoficzna Guardiniego.
Całą bogatą twórczość pisarską i publicystyczną Romano Guardiniego można by zgrupować wokół czterech centralnych zagadnień, czterech podstawowych tematów chrześcijaństwa:
1) światopogląd chrześcijański;
2) postać Jezusa Chrystusa i dzieło Odkupienia;
3) tajemnica Kościoła;
4) liturgia.

1) Światopogląd chrześcijański

Guardini mówił, że decydujący wpływ na jego podejście do problemu światopoglądu chrześcijańskiego miało spotkanie z Maxem Schelerem i jego wskazówki. Scheler wskazał na to, co należy do istoty takiego światopoglądu: obserwacja świata, ludzi i dzieł z pozycji naukowej, z pozycji świadomego swej odpowiedzialności chrześcijanina. Przy tym powoływał się na powieści Dostojewskiego jako wzór takiego światopoglądu. Guardini w swojej twórczości zajmuje się więc Dostojewskim.

Guardini uzyskał pewność, co oznacza światopogląd chrześcijański:
„Jest to stałe, można nawet powiedzieć metodyczne spotkanie między wiarą a światem. I to nie tylko światem w ogólności, jak to przedstawia teologia w rozwiązywaniu różnych problemów, ale światem w konkrecie: kultury i jej przejawów, historii, życia społecznego itd. Szczególnie ważną stała się dla mnie poezja. Tak powstały moje książki z historii życia duchowego i literatury, od Platona poprzez Dantego i Pascala do Hölderlina, Mörikego i Rilkego, które nie chcą być ani nauką o literaturze, ani teologią, ale spotkaniem, spojrzeniem z jednego na drugi.”


Guardini, stwierdzał, że w ciągu pracy naukowej zmuszał się do jedności, syntezy, w której obydwa poziomy – teologii i życia – byłyby złączone.
To, co opuszczałem
- stwierdził Guardini - to była systematyczna teologia, a to czego szukałem, to był świat. Pierwszej nie można jednak było opuszczać i tak powstała jedność spojrzenia, która wychodząc z wiary obejmuje żywą rzeczywistość świata.”

Takie żywe spotkanie wiary z życiem i światem Guardini dostrzegał właśnie w poezji i literaturze i stąd wyrosły jego dzieła dotyczące słynnych postaci z dzieł poetyckich oraz szczegółowa analiza psychologiczno-teologiczna postaci występujących w powieściach Dostojewskiego.

2) Postać Jezusa Chrystusa i dzieło Odkupienia

W całej twórczości naukowej i publicystycznej, jak również w bezpośredniej działalności duszpasterskiej, Guardiniemu chodziło przede wszystkim o budzenie i umacnianie wiary. To był motyw przewodni jego kapłańskiego życia.
Centralnym i szczytowym punktem jego twórczości jest wielka książka o Chrystusie, która ukazała się w 1937 roku, Der Herr. W przedmowie Guardini stwierdza, że rozstrzygającą normą chrześcijaństwa nie jest nauka w formie abstrakcyjnych zdań, lecz osobowa rzeczywistość - Jezus Chrystus.
Właściwym problemem dla Guardiniego było zagadnienie następujące:
„Jak człowiek refleksyjny może uzyskać konkretny obraz Jezusa Chrystusa, który by napełniał jego serce i umysł wiarą?"


Przedmowa do książki Der Herr zaczyna się stwierdzeniem, że tajemnica Syna Bożego, to, co najbardziej wewnętrzne w Jego osobowości, zawiesza wszelką psychologię Jezusa". Podobnie trzeba też zrezygnować z próby napisania „życia Jezusa". Z Pisma św. odnosimy bowiem wrażenie, że chodzi tu o ścisły związek postaci z wydarzeniami.
Jego prace dotyczące postaci Augustyna, Dantego, Pascala, Hölderlina i Dostojewskiego były w pewnym sensie ćwiczeniami wstępnymi do próby nakreślenia postaci Chrystusa.
Następna książka o Chrystusie, jaka ukazała się w roku 1937, a dotycząca „ziemskiej rzeczywistości Pana”, zdaje się przeczyć dwom poprzednim. Jej podtytuł brzmi bowiem: Beiträge zu einer Psychologie Jesu. Faktycznie jednak jest to dalsze rozwinięcie myśli sygnalizowanych już w książce Der Herr. Guardini stara się tu dać przyczynek do wypracowania „teologicznej psychologii", szczególnie w odniesieniu do postaci Jezusa Chrystusa. Jest to jednak psychologia swoistego typu, oparta całkowicie na Objawieniu. Guardiniemu chodzi o to, by odzyskać na nowo żywą bliskość postaci Chrystusa, której wymaga wiara i która dopiero umożliwia wiarę.

3) Tajemnica Kościoła

Dalszym epokowym osiągnięciem Guardiniego, wyprzedzającym o wiele lat naukę Soboru, było odgadnięcie i przedstawienie przez niego tajemnicy Kościoła jako wspólnoty wszystkich ludzi ochrzczonych i wierzących w Chrystusa. Jego słynne zdanie:
Die Kirche erwacht in den Seelen

stało się znane na całym świecie. Guardini wyraźnie nauczał, że Kościół nie jest tylko zakładem leczniczym czy urzędem, lecz jest wspólnotą ochrzczonych i wierzących. Dlatego właściwe miejsce Kościoła jest w ludziach. To jest ten Kościół żywy, Mistyczne Ciało Chrystusa.
Guardini korzystając ze swego bogatego doświadczenia życiowego, zwłaszcza opierając się na powziętej w młodości decyzji powrotu do Kościoła katolickiego, stawia niemal jako pewnik, że droga do Chrystusa prowadzi przez Kościół. Pisząc o tajemnicy Kościoła, Guardini powołuje się ciągle na swój osobisty stosunek do Niego, na jego rolę w życiu religijnym i dlatego chyba potrafi z taką pasją przekonywać innych.
Przeżycie Kościoła jako wspólnoty zaczerpnął Guardini z osobistego doświadczenia i bezpośrednich kontaktów duszpasterskich, ale do zrozumienia jego potrzeby i sensu doszedł drogą filozoficznych i teologicznych rozważań. Rozumowanie Guardiniego odnośnie do roli i znaczenia Kościoła w dziejach Odkupienia wygląda w skrócie następująco: Człowiek całą swoją istotą dąży do Prawdy, do Boga. Do Boga może jednak zaprowadzić tylko ten, kto zna Ojca Niebieskiego, a więc Syn Boży, Jezus Chrystus. Wiemy jednak, że na temat postaci Jezusa Chrystusa powstawały poglądy bardzo różne i nieraz nawet sprzeczne. Musi więc być ktoś, kto zagwarantuje autentyczny, właściwy obraz Jezusa Chrystusa. I tutaj jako ogniwo konieczne pojawia się rola Kościoła. Kościół poręcza autentyczne rozumienie osoby Jezusa Chrystusa i wiarę w Niego, a Chrystus sam jest w Kościele ukryty, przez Niego przemawia i działa mocą Ducha Świętego.
Guardini wyznaje, że w zrozumieniu tajemnicy Kościoła pomógł mu bardzo ewangelicki myśliciel duński - Sören Kierkegaard. Twierdził on bowiem, że wiara w całej swej powadze jest możliwa tylko w epoce równoczesnej posłannikom Objawienia. A tę właśnie równoczesność posłannictwa Objawienia gwarantuje w każdej epoce i w każdym czasie - Kościół. To ostatnie zdanie było wnioskiem logicznie wyciągniętym przez Guardiniego z tezy postawionej przez duńskiego filozofa.
Dla Guardiniego Kościołem jest przede wszystkim Kościół rzymsko-katolicki. Mimo swej radykalnej i ciągle poszukującej nowych dróg postawy zaangażowanego chrześcijanina kapłana, pozostał do końca wierny Rzymowi i papieżom, chociaż spotykało go wiele nieuzasadnionych zarzutów ze strony kręgów ortodoksyjno-klerykalnych. Pewną rekompensatą za to był fakt, że dwaj papieże, Pius XII i Paweł VI, darzyli go wielkim szacunkiem, a Jan XXIII wyraził mu wylewnie swą sympatię, gdy ten przybył do Wiecznego Miasta.

4) Liturgia


Żywe zainteresowanie liturgią cechuje Guardiniego od początku jego życia kapłańskiego i znajduje ono wyraz zarówno w praktycznej działalności, jak i obszernej twórczości dotyczącej tej dziedziny. Pierwszą pozycją z zakresu liturgii jest książka Vom Geist der Liturgie, wydana w r. 1918. Następnie w roku 1921 ukazuje się artykuł Guardiniego Über die systematische Methode in der Liturgiewissenschaft. W dwa lata później powstają dwie znamienite pozycje dotyczące liturgii i wychowania liturgicznego. Pierwsza to Liturgische Bildung, wydana w roku 1923 w Burg Rothenfels, z którego Guardini zamierzał uczynić nowe centrum odnowy liturgicznej w Niemczech (na zdjęciu), a druga to Von heiligen Zeichen, wydana w Moguncji w 1947.
Dalsze pozycje z zakresu liturgii koncentrują się głównie wokół zagadnień związanych z modlitwą i uczestnictwem we Mszy św. W roku 1930 w Düsseldorfie ukazuje się książka: Gemeinschaftliche Andacht zur Feier der heiligen Messe“, a w roku 1939 w Moguncji: Besinnung vor der Feier der hl. Messe. W roku 1940 notujemy znów kilka pozycji z zakresu liturgii, zwłaszcza modlitwy liturgicznej. Są to: Die Anbetung, wydana w Würzburgu, Über das Rosenkranzgebet, wydana w Colmarze i poprzedzona słowem wstępnym biskupa Moguncji, tamże wydana książka: Ein Wort zur liturgischen Frage. W roku 1942 w czasopiśmie Gottesdienst ukazuje się Die mystagogische Predigt: Volksliturgie und Seelsorge. Lata powojenne obfitują przede wszystkim we wznowienie książki Vom Geist der Liturgie i Liturgische Bildung.

Ý do góry

***
WYRÓŻNIENIA I WYDAWNICTWA

W roku 1952 Guardini otrzymał nagrodę pokojową niemieckich wydawnictw, a papież Pius XII mianował go prałatem domowym. W roku 1954 Wydział Filozofii Uniwersytetu we Fryburgu przyznał mu doktorat „honoris causa".
W 1955, w 70. rocznicę swoich urodzin, Guardini dokonał przeglądu całej swojej dotychczasowej twórczości w podsumowującym sprawozdaniu zatytułowanym: Dlaczego napisałem tak wiele książek?
Tłumaczył, że dokonawszy w swoim życiu fundamentalnych przemyśleń podstawowych problemów wiary i ludzkiej egzystencji, pragnął się nimi podzielić z innymi ludźmi, aby im przyjść z pomocą w rozwiązywaniu palących trudności.
W roku 1963 przyznane mu zostało honorowe obywatelstwo rodzinnej miejscowości Isola Vicentina.
Na Uniwersytecie w Monachium w lutym 1965 roku zorganizowano uroczystość jego 80 urodzin. Zgromadziło się wówczas wokół niego wielu jego uczniów i przyjaciół. Jego następca na katedrze Karl Rahner oddał publicznie hołd Guardiniemu i jego bogatemu dorobkowi. Guardini zaś wygłosił wykład na temat roli ironii w dochodzeniu do prawdy.
Całość dorobku Guardiniego jako myśliciela i teologa jest imponująca i obejmująca wiele dziedzin. Świadczy ona o żywym zaangażowaniu autora w życie Kościoła i w egzystencjalne problemy ludzi sobie współczesnych. Ukazuje ona zarówno głębię jego myśli jak i dalekowzroczność jego spojrzenia, przechodzącą niemal w profetyczność.
Jego książki osiągnęły milionowe nakłady. Przez długi czas były one na liście bestsellerów. Pomimo jednak późniejszego spadku zainteresowania, nadal są czytane i wydawane.

***

Trapiony w ostatnich latach bolesną chorobą Romano Guardini umarł 1 października 1968 roku, przeżywszy 83 lata. Jego ostatnie słowa, to słowa modlitwy św. Augustyna: „Stworzyłeś nas, Panie, dla siebie i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie”. Chciał, aby go pochowano na małym cmentarzu oratorianów w Monachium, obok kościoła św. Wawrzyńca.
Papież Paweł VI, dowiedziawszy się o śmierci Guardiniego, wysłał do kardynała Doepfnera depeszę kondolencyjną, w której stwierdził m.in. „Z największym szacunkiem wspominamy jego pełną zasługi działalność jako uczonego i jako pisarza, zmierzającą do lepszego zrozumienia prawd teologicznych i ukształtowania prawdziwej pobożności liturgicznej”.

Ý do góry

***
PODSUMOWANIE TEOLOGII Guardiniego
(z J.I. Saranyana, J.L. Illianes, Historia teologii, Kraków 1997, 452-454):

Objawienie i wiara odgrywają według Guardiniego decydującą rolę w antropologii, ponieważ jeśli nawet człowiek potrafi postrzegając symboliczną naturę bytu, wznieść swe poznanie aż do postrzegania rzeczywistości Boga, owo poznanie i dostęp do Boga, który ono umożliwia, okazują się mroczne i niepełne. Objawienie i wiara, spotkanie Boga z człowiekiem w historii otwierają natomiast drzwi do prawdziwej jedności. To Boże objawienie znajduje swą kulminację w Jezusie Chrystusie, epifanii czy wyrażeniu się (Ausdruck) Boga żywego, najwyższym punkcie, w którym ogniskuje się cała rzeczywistość - ze wszystkimi tworzącymi ją opozycjami biegunowymi - znajdując w Nim równowagę. Der Herr, opublikowany w 1937 roku, jest dlatego szczytowym i centralnym dziełem w całej twórczości Guardiniego. Przeciwstawiając się w zdecydowany sposób - w polemice z tradycją egzegetyczną o tendencji racjonalistyczno-liberalnej - wszelkiemu redukcjonizmowi, który chciałby dotrzeć do Jezusa drogą po prostu historiograficzną czy psychologiczną, Guardini pragnął w tym dziele rozwinąć to, co jeden z jego komentatorów nazwał chrystologią kontemplacyjną: medytację o życiu Chrystusa, która uwidoczniłaby, jak bardzo to życic, pełne sensu, objawia ostateczną wartość egzystencji i to objawia ją w taki sposób, że powoduje nawrócenie i daje siły na dalszą drogę.

Ý do góry

--------------------
Romano GUARDINI – BIBLIOGRAFIA

Powyższy tekst opracowałem głównie na podstawie M. Wolicki, Wprowadzenie i Słowo o Autorze z książki R. Guardini, O duchu liturgii, Kraków 1996.
Większość tekstu to bezpośrednie cytaty, odrobinę tylko zmienione, kiedy łączą się z tekstami zaczerpniętymi z innych źródeł. Nie umieszczam jednakże cudzysłowów, bo byłyby w zasadzie wszędzie, a czytelnikowi utrudniałyby lekturę nieustanne odnośniki. Co do cytatów z Guardiniego – przepisałem je z Wolickiego, a ten niestety również przepisał je od Beckera, jeśli znajdę czas, to poszukam tych zdań w tekstach Guardiniego.
Ks. M. Wolicki powołuje się na głównie na wprowadzenie W. Beckera do książki (W. Becker, Romano Guardini. Ein Gedenkbuch, Leipzig 1969, hrsg. von W. Becker, 5-27).
Dodatkowo korzystałem z D. Kowalczyk SI, Rozmowy o Bogu, w Leksykon wielkich teologów XX/XXI wieku, t. 1, 117-123 oraz z książki J.I. Saranyana, J.L. Illianes, Historia teologii, Kraków 1997, 452-454.

W powyższych materiałach mamy szeroką bibliografię Guardiniego, którą po modyfikacjach przedstawiam w następującej kolejności: 1) Dzieła Guardiniego z dostępnymi polskimi tłumaczeniami; 2) Prace polskojęzyczne na temat jego teologii i 3) Literatura światowa.


1. Dzieła Guardiniego z dostępnymi polskimi tłumaczeniami (pogrubieniem wyróżniłem teksty dotyczące liturgii):


1918 Vom Geist der Liturgie / O duchu liturgii, Kraków 1996.
1921 artykuł Über die systematische Methode in der Liturgiewissenschaft
1923 Liturgische Bildung, Burg Rothenfels
1925 Der Gegensatz
1930 Gemeinschaftliche Andacht zur Feier der heiligen Messe, Düsseldorf
1935 Christliche Bewusstsein. Versuche über Pascal
1935 Das Leben des Glaubens
1937 Der Herr / Bóg, Warszawa 1999.
1937
Das Wesen des Christentums. Die menschliche Wirklichkeit des Herrn. Beiträge zu einer Psychologie Jesu / O istocie chrześcijaństwa. Ludzka rzeczywistość naszego Pana. Przyczynek do psychologii Jezusa Chrystusa, Kraków 2000
1939 Welt und Person / Koniec czasów nowożytnych. Świat i osoba, Kraków 1969.
1939 Besinnung vor der Feier der hl. Messe, Meinz
1940 Die Anbetung, Würzburg
1940 Über das Rosenkranzgebet
1940 Ein Wort zur liturgischen Frage
1942 Die mystagogische Predigt: Volksliturgie und Seelsorge (w Gottesdienst)
1947 Von heiligen Zeichen, Meinz / Znaki święte, Wrocław 1991
1948 Freiheit, Gnade und Schicksal / Wolność, łaska, los.
Rozważanie o sensie istnienia, Kraków 1995
1950 Das Ende der Neuzeit / Koniec czasów nowożytnych.
Świat i osoba, Kraków 1969
1958 Religion und Offenbarung

* Wydanie kompletne dzieł Guardiniego w wydawnictwie Gruenewaldverlag: kilknij tutaj


Inne tłumaczenia na polski:


Objawienie. Natura i formy
, Warszawa 1957;
Wstęp do modlitwy
, Kraków 1981;
O Bogu żywym. Przedszkole modlitwy
, Warszawa 1987;
Kościół Pana. Jezus Chrystus - Słowo duchowe,
Warszawa 1984;
Bóg daleki, Bóg bliski
, Poznań 1991;
O istocie chrześcijaństwa
.
Ludzka rzeczywistość naszego Pana. Przyczynek do psychologii Jezusa Chrystusa, Kraków 2000


2. Bibliografia polska


B
artnik Cz., Romano Guardiniego metoda witalistyczno-fenomenologiczna, Lublin 1990;
G
rześkowiak J., Romano Guardini. Życie i wkład w odnowę liturgii, w: Homo Dei 38 (1969) 123/128;
J
aworski M., Przedmowa do R. Guardini Koniec czasów nowożytnych, Kraków 1969;
J
aworski M., Religijne poznanie Boga według Romano Guardiniego, Warszawa 1967;
K
owalczyk D. SI, Rozmowy o Bogu, w: Leksykon wielkich teologów XX/XXI wieku, t. 1, 117-123;
K
owalski J.W., Romano Guardini, w: Znak 1950 nr 3, s. 194-204;
W
ierusz-Kowalski J., Nowe kierunki w teologii. Romano Guardini, w: Znak 1950 nr 24, 194-206;
W
olicka E., Romano Guardiniego lekcja wiary żywej, w: Znak 1992 nr 7, s. 135-141.


3. Bibliografia światowa na temat Guardiniego podana przez wspomnianych autorów:


B
iser E., Interpretation und Veründerung. Werk und Wirkung Romano Guardinis, Paderborn 1979;
B
orghesi M., R. Guardini: dialettica e antropologia, Roma 1990;
D
irks W., Romano Guardini, in: Ökumenische Menschen, hrsg. von W. Becker und B. Radom, Leipzig 1969, 81-91;
G
erl H. B., Romano Guardini. Leben und Werk, Mainz 1985;
L
ópez-Quintâs A., Romano Guardini y la dialéctica de lo viviente, Madrid 1966;
M
ondin B., Guardini, w: Pacomio L.- Occhipinti G., (red.), Lexicon. Dizionario dei teologi, Casale Monferrato 1998, 86-294;
W
. Becker Romano Guardini. Ein Gedenkbuch, Leipzig 1969;
Zucal S. (red.), La Weltanschauung cristiana di R. Guardini, Bolonia 1988.

Powiększ [foto z książki Lo spirito della liturgia, Morcelliana 2005]
R. Guardini (foto z książki Lo spirito della liturgia, Brescia 2005)

Ý do góry

Fotografie z książek i ze strony Religiosebuecher.de


drukuj do góry
 
Komentarze: 2
21

robert

2007-03-31 17:44

Jest to jeden z najwazniejszych teologow i filozofow 20-tego stulecia.
Jego wizja czlowieka jest niebywale aktualna i zawsze odsyla do nowych refleksji, do nowych rozmyslan nad sensem zycia ludzkiego...

 

22

konto_usuniete
2008-05-31 22:48

Inny życiorysy i spojrzenia na sylwetkę R. Guardiniego:

Dariusz Kowalczyk (jezuita): tygodnik.com.pl

---

Bardzo ważna książka wpisująca się w nurt odnowy liturgicznej i sam Ruch Liturgiczny: "O duchu liturgii": KLIK (po angielsku).

---

A w tych miejscach jest w całości dostępna książeczka "Znaki święte" R. Guardiniego:

1. wiara.pl
2. msza.net

Sam nie tak dawno przeczytałem w wersji papierowej całość - warto :)

 

Twój komentarz...
UWAGA: po każdym wpisie zalogowani uczestnicy są powiadamiani emailami o nowym komentarzu.
Wysłanie komentarza w formie ":)" może irytować osoby biorące w dyskusji.
Dlatego przypominamy, że serwis liturgista.pl jest w założeniu "naukowo-niepopularny".
Uprasza się o niecytowanie tekstów bez podania źródła, a także o unikanie zwrotów "gdzieś kiedyś czytałem"...
To nam wszystkim pomoże traktować poważniej i bardziej profesjonalnie każdy temat :) Pozdrawiamy, Moderacja.

Autor:

Email:

jeśli chcesz otrzymywać powiadomienia o odpowiedziach
Treść:

Antyspam - przepisz liczbę:

drukuj do góry
www.liturgista.pl :: copyright ks. dominik ostrowski 2005-2012 :: webmaster ostrowik